دنا ، سرزمين جاودانگي‌هاست و آشيانه سيمرغ
دستانمان را مي گيرد و ما را در آغوش خويش مي فشرد.
نفسهايش نسيم آسا از فراز قله‌ها مي‌وزد و جانمان را تازه مي‌كند و اشكهايش در چشمه‌ها و رودها پاهاي خسته و غبار‌آلوده‌مان را مي‌شويد اندوهمان را در آغوشش فرو مي‌ريزيم و جوهر زندگي را كه شادي است در بوسه‌هايي كه بر پيكرش مي‌زنيم مي‌چشيم.
پاهاي مصممان بر سنگريزه‌هايش پستي‌ها و بلندي‌هاي زمين را مي‌آموزد و بلنداي ستبرش معناي انسان ماندن را مي‌آموزد . اين ، مادري است با 70 ميليون سال عمر كه همه عمرهاي ما در برابرش ، فقط يك لحظه است و چه شگفت است رودررويي وبرابري اين يك لحظه با آن جاودانگي چه كسي است كه از اين ديدار ، نلرزد و به خود نيايد و در نيابد كه : دنا سرزمين موعود است !! .
دنا خود ماست .